اندیشکده ی آموزش

مهدی بهلولی

علی اکبر باغانی 57  ساله، بازنشسته  و عضو کانون صنفی معلمان ایران است. چند سال دبیر کل کانون بود و به خاطر تلاش های صنفی، چندین بار به زندان افتاد. روزهای پایانی سال گذشته پس از تحمل یک سال حبس در زندان رجایی شهر کرج،آزاد شد اما پس از آن برای گذراندن یک سال تبعید به شهرستان زابل رفت. زابل مردمانی خونگرم دارد ولی دو ماه پیش،سازمان جهانی بهداشت، به خاطر میزان ذرات معلق در هوا،آن را آلوده ترین شهر جهان معرفی کرد.

 دو روز پیش زنگ زدم به باغانی. چونان همیشه،صدایش گرم و پرانرژی بود. از برخی مشکلاتش گفت. مثلا این که بیماری پروستات اذیتش می کند و یا این که در شهرستان زابل،فقر و بیکاری بیداد می کند و او رنج می برد از این دیدن این همه بی عدالتی. از آب و هوای غبارآلود شهر گفت و این که هر چیزی که در بیرون از خانه بماند یک ساعته در زیر لایه ای از خاک،مدفون می شود. همچنین از آموزگارانی گفت که با آنها در ارتباط است و این که نام و آوازه کانون صنفی معلمان ایران در حاشیه ای ترین شهرهای ایران پیچیده است. از آموزش و پرورش انتقاد می کرد که اختیار و استقلال بایسته را ندارد. در تایید حرفش از مدیر مدرسه ای در زابل مثال زد که با او در ارتباط بوده و گویا به خاطر برخی فشارهای از بیرون از آموزش و پرورش و بی هیچ دلیل و پاسخگویی،از مدیریت برداشته شده است.

خلاصه حرف ها و گلایه های زیادی داشت اما گفتن مفصل خیلی از آنها را به دیدارهای حضوری در آینده و در تهران موکول کرد.

به امید بازگشت هر چه زودتر علی اکبر باغانی به نزد خانواده خود در تهران.