"کناره راه" کیارستمی
مهدی بهلولی،روزنامه شهروند،ص آخر،21 تیرماه 95
"به افتخارش دست بزنید" و "نام و یادش زنده و گرامی باد" از همین ها می شد اندوه و شادی و غرور همزمان جماعت را دریافت. اندوه از سر از دست دادن انسانی اصیل و هنرمندی بزرگ و افتخار آفرین. شادی به این که علی رغم روزمرگی های روزگار،هنوز هم انسان هایی همچون عباس کیارستمی به اندیشه،سادگی،و نگاه اصیل انسانی ارج می نهند. و غرور به خاطر این که چنین انسان بزرگی،از سرزمین کهن ایران برخاسته است. به گمانم در وجود همه کسانی که دیروز،بیستم تیرماه در مراسم تشیع پیکر کیارستمی شرکت داشتند همه اینها می گذشت. و به ویژه هنگامی که اندیشه وری همچون داریوش شایگان هم بیاید درباره کیارستمی و نگاه اصیل انسانی او و از آموزه هایی بگوید که از نزدیک از او فراگرفته است. و یا اصغر فرهادی بیاید و از همه ناملایمتی هایی بگوید که در زندگی بر او روا داشتند ولی او بزرگ منشانه همه را دید و کشید و با هوش و اندیشه و سختکوشی خویش،کار و راه خویش را به پیش برد و نامی ماندگار در آسمان هنر ایران و جهان از خود برجای گذاشت. و البته برخی بزرگان هنر دیگر ایران هم بودند و درباره کیارستمی و هنرها و ارزش هایش سخن ها گفتند. خب پس باید حق داد به جماعت که هر از گاهی و با تمام وجودشان فریاد بزنند : "به افتخار کیارستمی دست بزنید" و "نام و یاد کیارستمی زنده و جاوید باد". مراسم ساده،با شکوه و اثرگذاری بود؛ چیزی در مایه های فیلم های خود کیارستمی،و چیزی همانند زندگی خود او. گفته شد که آمده ایم تا تو را در زندگی تازه ات بدرقه کنیم که زندگی انسان اصیل اندیشه ور،پس از مرگش نیز ادامه می یابد. کیارستمی از آن آدم هایی نبود و نیست که با مرگش تمام شود. کیارستمی،آموزگاری بود که به ما یاد داد به زندگی و دور و برمان نگاه اصیل خودمان را داشته باشیم،خودمان باشیم،بی تفاوت از کنار زندگی نگذریم،و معنا را در خود زندگی جست و جو کنیم. همه اینها از ذهنم می گذشت و تنها کاری که از دستم برمی آمد همراهی با جماعت بود در ابراز احساسات شان و همچنین بر دست گرفتن دو پوستر بزرگ کیارستمی که بر روی آنها نوشته شده بود : "... از مرگ نمی هراسم،نمرده ام هرگز حتی یک بار" و" نخستین استقبال و واپسین بدرقه". پیکرش را نه از وسط جمعیت که از کناره راهی به بیرون بردند- مرگ و زندگی انسان های به راستی بزرگ را باید در میان همین کناره ها جست. پسرش گفت که پدرم میان استقبالی که از آدمی در وطنش می شود با استقبالی که در بیرون از او می شود،فرق می گذاشت. جماعت در وداع با پیکر او کم نگذاشتند اما بسی دشوارتر،استقبال وجودی از پیام و آموزه های اوست.