اندیشکده ی آموزش

مهدی بهلولی

یک زمانی که تازه وبلاگ مد شده بود گفت و گوهای صنفی میان برخی از ما فرهنگیان- که گهگاه خیلی هم داغ می شدند- در وبلاگ ها انجام می گرفت. بعد از وبلاگ،فیس بوک آمد و بعد از آن هم وایبر و واتس اپ و تلگرام. در وبلاگ و سایت امکان این که یک نفر با نام های ناشناخته بیاید و چند بار نظر بدهد آسان تر از بقیه است  و برخی این کار را می کردند. اما بعضی افراد،افزون بر این کار،نظر دزدی هم می کردند! ...زاد عبدالهی یکی از همین نظر دهندگان چندنفره و نظر دزدان بود. در نظر دزدی،یک بار خود من مچ او را گرفتم!  نظر دزدی یعنی این که در وبلاگ و یا سایت دیگری درباره ی موضوعی بحث شده و طرف برود همان نظرات را بیاورد و بگذارد در بخش نظرات وبلاگ خودش تا چنین وانمود کند که وبلاگش خیلی خواننده دارد. یک بار هم رفته بود گزارشی از رادیو فردا را برداشته بود و با کمی تغییر در وبلاگش و با نام خودش منتشر کرده بود. یعنی ایشان،هم در نظر دادن به جای چند نفر عمل کرده و می کنند،هم متن می دزدند و هم نظر می دزدند! خلاصه به چندین هنر(کلک) آراسته اند!

اما کامنت های جعلی او – یعنی کامنت هایی که به نام های گوناگون می نویسد- دو نشانه دارند. یک این که چون ایشان با معلمان– حالا به هر دلیل- نوعی مشکل دیرینه ذاتی دارد و همواره می خواهد معلمان را به نوعی کم سواد و یا بی سواد جلوه دهد در کامنت های جعلی اش که به نام معلمان می نویسد به قصد، چند تایی غلط املایی هم می گذارد. و دوم این که در این کامنت های جعلی،هیچگاه تعریف و تمجید از خودش را فراموش نمی کند.