امروز 22 اردیبهشت،چهارمین سالگشت درگذشت شهریاری است

مهدی بهلولی

سخن گفتن از انسان های بزرگ آسان نیست. شاید بهترین توصیف همین باشد که بگوییم بزرگ بود. و البته این صفت بزرگی،جهانی را در درون خود دارد. شهریاری انسان بزرگی بود یعنی دلیر بود،اصیل بود،کوشا بود،خودساخته بود،و اهل دانش و پژوهش بود.

 من در هشتاد و پنجمین سالگرد تولد ایشان حضور داشتم : جشن تولد در مدرسه ی ماندگار فیروز بهرام در دوم آذرماه سال 90. زنگ مدرسه که خورد شنیدم استاد شهریاری در دفتر معاون مدرسه است. رفتم،سلام کردم،اجازه گرفتم و نشستم کنارشان. خودم را معرفی کردم که یکی از آموزگاران ریاضی مدرسه ام. خوشحال شد. گفتم که چه کتاب هایی را از شما خوانده ام و پیشینه ی آشنایی ام را با نام ایشان گفتم. گفتم که آموزگار ریاضی داشتیم که کتاب "روش های جبر" شما را به ما معرفی کرد. به هنگام حرف زدنم ساکت بود،لبخند می زد و سر تکان می داد. من البته پراکنده کمی هم فلسفه خوانده ام. راستش فکر می کردم که در پیش سقراط نشسته ام. نشسته بودم به نزد پیرمردی فرزانه که زندگی اش سراسر پژوهش بود و سراسر اندیشه و کوشش و مبارزه با نادانی و استبداد و خرافه بود. و به راستی کهنسالانی از این دست،چقدر دلنشین و دوست داشتنی و اثرگذارند و البته کمیاب. پس از برگزاری جشن در حیاط مدرسه هم،هنگامی که داشت از مدرسه بیرون می رفت،باز رفتم کنارش و گفتم استاد من در زمینه های آموزشی،ترجمه هایی هم دارم. گفت حتما بیار تا ببینم،شاید در مجله به دردمان بخورد.

 استاد شهریاری را البته یک بار دیگر هم دیده بودم. چند سال پیش از آن در خانه ی ریاضیات و درسالن همایش پارک ورشو،در مراسمی که از او تقدیر کردند. با زندگی پر فراز و نشیب اش هم آشنا بودم. در سال 89 در همان دبیرستان فیروز بهرام،فیلم مستند زندگی نامه ی استاد با نام "فانوس گلستان" - که به گمانم هنوز هم تنها فیلم از زندگی ایشان است- را با حضور کارگردان جوان و هنرمندش،میلاد درویش،دیده بودم. همین جا بگویم که دیدن این فیلم پنجاه دقیقه ای،همچون کلاسی آموزشی است برای آموزگارانی که از آموزش،معنایی فراتر از انتقال مفاهیم کتاب های درسی می فهمند.

 شهریاری را نباید فراموش کرد یعنی نباید گذاشت که نسل تست و کنکور زده ی ما از کتاب های پربار و ژرف و اندیشه برانگیزش،دور شوند. شهریاری را نباید فراموش کرد،شهریاری الگوی شایسته ی آموزگار- روشنفکر ایرانی است.