مهدی بهلولی،روزنامه تعادل،ص آخر،19 اردیبهشت 95

"در کشوری که تعلیم و تعلم جزء فرایض دینی مردم آن است،در کشوری که مراجع قانونی آن هشتاد سال پیش،آموزش همگانی را اجباری اعلام کرده اند،در کشوری که انتظار می رفت در آن به برکت منابع طبیعی سرشاریی که داشت و دارد گام های بلندی در جهت بهبود وضع اجتماعی و اقتصادی مردم برداشته شود،این که هنوز از چهار نفر کودک 6 تا 9 ساله ی آن، یک نفر به آنچه شرط آدم شدن است (سوادآموزی) دسترسی ندارد،بدون تردید مسآله ای قابل تآمل و موجب شرمندگی است. "  این سخنان را دکتر غلامحسین شکوهی،در سال 70 و در نخستین گردهمایی سراسری شورای تحقیقات استان های آموزش و پرورش بیان کرد. غلامحسین شکوهی در همه عمر،دل نگران آموزش و پرورش بود. ایشان نخستین وزیر آموزش و پرورش ایران در پس از انقلاب و در دولت موقت مهندس بازرگان بود که متآسفانه دیروز  17 اردیبهشت 95  و در هفته ی معلم درگذشت. شکوهی،زاده ی 4 تیر 1305 شهرستان خوسف از توابع بیرجند بود. وی در سال 1341 مدرک دکترای علوم تربیتی خود را از دانشگاه ژنو کشور سوییس دریافت کرد. ایشان یکی از شاگردان ژان پیاژه،شناخت شناس و اندیشه ور آموزشی سرشناس سوییسی بود. افزون بر مقاله ها و کتاب های زیادی که در زمینه ی آموزش و پرورش از ایشان به جای مانده است تا سال های پایانی دهه ی هفتاد،در کلاس های درس تربیت معلم حضور داشت و به آموزشگری عشق می ورزید. یکی از کتاب های مهم ایشان،ترجمه ی کتاب "تعلیم و تربیت" ایمانوئل کانت،فیلسوف بزرگ فرانسوی است. غلامحسین شکوهی،بی گمان،یکی از ستارگان درخشان آسمان آموزش و پرورش نوین ایران بوده و خواهد بود و بحق عنوان "پدر علم تعلیم و تربیت ایران" را از آن خود کرده است. همچنین نام با شکوه غلامحسین شکوهی،در کنار بزگ مردان دیگری همچون ابوالحسن خانعلی،مرتضی مطهری،محمد بهمن بیگی،و پرویز شهریاری می نشیند که همگی در ماه اردیبهشت ماه کشته شده و یا درگذشته اند. شکوهی انسان دردمندی بود که از نزدیک با آنچه در کلاس های درس ایران می گذرد آشنا بود و بارها از کم و کاستی های آموزش و پرورش ایران انتقاد می کرد : "این که در شهرهای بزرگ،مدارس دو یا چند نوبته داریم،این که در عین حال به اندک بهانه ای کلاس های درس را تعطیل می کنیم،این که تربیت معلم را چندان جدی نمی گیریم،این که از آنچه در کلاس درس می گذرد اطلاع کافی نداریم و این که به پژوهش درباره ی برنامه ها و روش ها،چنان که باید بها نمی دهیم ...همه و همه حکایت از آن دارد که ضرورت و اهمیت تعلیم و تربیت را به راستی باور نکرده ایم." آموزش و پرورش ایران به راستی که انسان بزرگی را ازدست داد. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.    

http://taadolnewspaper.ir/archive/5/1395/2/19#page=16