اندیشکده ی آموزش

مهدی بهلولی،روزنامه جهان صنعت،3 مرداد 94

 تنها با یک نگاه سرسری به لیست فرهنگیان بازداشت شده در 31 تیر می توان دریافت با یک گردهمایی کشوری رو به رو بوده ایم. خوشبختانه به یمن گسترش ابزارهای رسانه ای،دیگر این فرهنگیان چند شهر محدود نیستند که در گردهمایی های اعتراضی و برنامه ریزی آنها شرکت می کنند بلکه فرهنگیان در سراسر کشورند که گرد هم می آیند و به مدنی ترین شیوه،هر روز بیش از روز پیش،دارند صدای اعتراض خود به وضعیت نابسامان آموزش و پرورش،و شرایط کاری و معیشتی شان را به گوش فرادستان کشور می رسانند. فرهنگیان همچنین خواستار این هستند که همه ی نهادهای تصمیم گیرنده کشور،در عمل،به سخنان حمایتی بزرگان نظام پای بند بمانند و در اندیشه برخورد قضایی با کنشگران این اعتراض های بحق و عدالت خواهانه برنیایند. گردهمایی 31 تیر ماه به درخواست شورای مرکزی تشکل های صنفی سراسر کشور برگزار شد و خواسته اصلی هم این بود که نمایندگان مجلس، که در برابر تک تک شهروندان کشور مسدئول هستند به شیوه ی برخورد با کنشگران صنفی فرهنگیان بی تفاوت نمانند و با توجه به اختیارات و وظایف نمایندگی خود،به این مساله ی مهم ورود بیابند. متآسفانه نیروی انتظامی از برگزاری گردهمایی 31 تیرماه جلوگیری کرد و پیرامون 160 تن از فرهنگیان معترض را بازداشت نمود-  گرچه همان شب روز 31 م تیر همگی آزاد شدند. فرهنگیان البته از برگزاری گردهمایی، منظورشان،جلب افکار عمومی و نمایندگان مجلس بود که با بازداشت گسترده شماری از آنان و بازتاب آن در رسانه ها،به نوعی به همین خواست و هدف دست یافتند. خبرگزاری ایلنا و "روزنامه جهان صنعت" از جمله رسانه هایی بودند که به پوشش این گردهمایی،بازداشت ها و برخی برخوردهای آن پرداختند. از میان نمایندگان نیز محمد حسن ابوترابی فرد و علی مطهری به این رخداد واکنش نشان دادند. مطهری،با استناد به اصل 27 قانون اساسی گفت : "هر تجمعی مادام که منجر به آشوب،‌بی‌نظمی و تخریب نشود،باید ‌آزاد باشد و طبق اصل 27 قانون اساسی،راهپیمایی اگر مخل مبانی اسلام نباشد،آزاد است و در این باره در قانون حتی اشاره به گرفتن مجوز نیز نشده. البته در این میان بعضی معتقدند بعدا در قانون قید شده باید مجوز گرفته شود.. مجلس تاکنون کمتر به این موارد ورود پیدا کرده،اما تذکر امروز آقای ابوترابی فرد،خوب بود که باید پیگیری شود." البته مطهری در 13 تیرماه و درباره ی بازداشت اسماعیل عبدی،دبیر کل کانون صنفی معلمان ایران در گفت و گویی با ایلنا گفت : "در ارتباط با بازداشت‌ها که جنبه سیاسی و امنیتی پیدا می‌کند،باید با مقامات امنیتی و قوه قضایی صحبت شود. پیشنهاد من این است که در این جور موارد مجلس بهترین پناهگاه است و باید ورود پیدا کند... آقای عبدی محکومیت قبلی داشته و ظاهرا آن را به اجرا گذاشته اند و البته من درباره رسیدگی به این موضوع (بازداشت فعالان صنفی) به رییس قوه قضاییه پیغام دادم و نتیجه، بستگی به نوع رفتار قوه قضاییه دارد.... متاسفانه مجلس ما اساسا وارد این گونه مسائل نمی‌شود و این یک نقطه ضعف برای مجلس ما محسوب می‌شود، به نظر من مثلا کمیسیون آموزش و تحقیقات و کمیسیون امنیت ملی می توانند وارد شوند و گروه تحقیق ارسال کنند و این مشکل را حل و فصل کنند."

 اما 31 تیرماه و حضور حمایتی- اعتراضی صدها تن از فرهنگیان سراسر کشور از کنشگران پیشرو صنفی خود،حامل پیام های زیادی بود. بخش مهمی از فرهنگیان،هم اکنون به رشدی از احساس و شناخت رسیده اند که تنها به زندگی شخصی خود نمی اندیشند و حاضران تک تک یا گروهی،کیلومترها را بپیمایند و خود را به تهران برسانند تا حمیت صنفی خود را به نمایش بگذارند. هم اکنون جنبش عدالت خواهانه ی فرهنگیان،بی گمان،یکی از جنبش های زنده و پویای کشور است. تنها به خود هم نمی اندیشد. افزون بر دانش آموز و آنچه در درون آموزش و پرورش می گذرد دل نگرانی های دیگر هم دارد. مثلا به حفظ محیط زیست هم می اندیشد. گرچه متآسفانه جامعه مدنی فرهنگیان- به دلیل های گوناگون- هنوز هم جامعه ای "درخود" است اما در سنجش با سال های گذشته،می توان ادعا کرد که آهسته- آهسته این پوسته دارد شکسته می شود. جامعه مدنی فرهنگیان البته باید در اندیشه دگرگونی در خودش هم باشد. روزگاری از سراسر کشور گرد هم جمع شدن و تصمیم گروهی گرفتن،کار آسانی نبود پس به ناگزیر شمار شهرهای تصمیم گیرنده می بایست کم می بود تا تصمیم گیری گروهی و سراسری امکان پذیر می شد. اما هم اکنون با گسترش رسانه ها،این محدودیت تا اندازه ی زیادی از میان برداشته شده است. جامعه مدنی نمی تواند به فنآوری های نوین ارتباطی بی تفاوت بماند. جامعه مدنی پویا،در زمانه ی گسترش روزافزون ابزارهای ارتباطی،جامعه ای است که از برداشت و معنای بروکراتیک فاصله ی بیشتری بگیرد و به مفهوم هابرماسی آن که جامعه مدنی ارتباطی و از پایین به بالاست نزدیک و نزدیک تر شود. جامعه مدنی نیرومند،جامعه مدنی همبسته است. این سخن را می توان اینگونه فهمید که نهادهای مدنی بخش های گوناگون جامعه در پیوند با همدیگرند و افزون بر این هر کدام از این نهادها هم با جامعه ی و زمینه ی خود در میانکنش اند؛اثر می گیرند و اثر می گذارد.   

   http://www.jahanesanat.ir/index.php?year=1394&month=05&day=03&category=14&#